تک آهنگ بی کلام «آسمان»

تک آهنگ بی کلام «آسمان» به آهنگسازی بردیا صدرنوری و تنظیم برای ارکستر امید نیک بین با تقدیم به دختران ایران زمین در دسترس مخاطبان قرار گرفت.
بردیا صدرنوری در توضیح انتشار این اثر موسیقایی نوشته است:
«آسمان» نام دخترم است. برگرفته از نام پارسی یکی از بزرگترین، زیباترین و شگفت انگیزترین جلوه های خلقت. من این اثر را به عشق دخترم «آسمان» ساختم و آن را امروز همزمان با سالروز تولد هجده سالگی اش منتشر می نمایم و به او هدیه می دهم.
این آهنگ را برای اجرای با پیانو ساخته بودم. دوست هنرمندم، موزیسین توانا «امید نیک بین» به زیبایی و در خور شادابی هم سن و سال های آسمان، آن را برای ارکستر تنظیم نمود. همچنین دوستان هنرمند و نوازندگان گرانقدر علی جعفری پویان، میثم مروستی، علیرضا دریایی نوازندگان ویولن، میثم مروستی و سهراب برهمندی نوازندگان ویولا، مهرداد عالمی نوازنده ویولنسل، هادی اسماعیلی نوازنده کنترباس و حسام صدفی نژاد نوازنده ابوا با اجرای دقیق و هنرمندانه شان آن را شنیدنی تر کردند. کاور آهنگ توسط دوست هنرمند و گرافیست نام آشنا پرهام عرب طراحی و موسسه فرهنگی و هنری رادنواندیش این آهنگ را منتشر نمود. صدابرداری، میکس و مسترینگ اثر نیز در استودیو شهر صدای پارسیان و توسط امید نیک بین عزیز به انجام رسید.
آهنگ «آسمان» را به امید آرامش، شادابی و سرزندگی همیشگی دختران ایران زمین، به آسمانم به نمایندگی همه دختران پاک سرشت و سربلند کشورم تقدیم می کنم.
@aseman_.sadrenoori
@omidnick
@alijafaripouyan
@meysammarvasti
@alireza.daryaei_
@berahmandi
@mehrdadalemi
@hadiesmaeili_
@hesamsadafinejad
@parhamarabdesig
@alireza.saeidi
@mehrnazik
@sepas.sn
@radnoandish
@guilart.fr
@persiansoundcity

بردیا صدرنوری کنسرت «مثنوی» را برگزار کرد/ میزبانی در فرانسه با پیانوی ایرانی

کنسرت پیانوی ایرانی «مثنوی» با هنرمندی بردیا صدرنوری آهنگساز و نوازنده (مدیر مسئول موسسه فرهنگی و هنری راد نو اندیش) با حضور مخاطبان ایرانی و خارجی در تالار «خانه انجمن‌ها «Maison des associations» شهر رِن کشور فرانسه برگزار شد.

در این کنسرت بردیا صدرنوری با پیانویی که کوک ایرانی شده بود به مرکب نوازی در دستگاه‌ها و مقام‌های ماهور، دشتی، سه گاه، همایون، چهارگاه، نوا و اصفهان پرداخت و بعد از استقبالی که تماشاگران از این شیوه نوازندگی به عمل آوردند، وی بار دیگر به اجرای نغماتی در مایه اصفهان پرداخت.

در حین اجرای برنامه نیز تصاویری برای قطعات مختلف کنسرت با هنرمندی پرهام عرب طراحی شده بود، که در زمان اجرای برنامه به تناوب قطعات تغییر می‌کرد.

“انجمن هنری گیلارت فرانسه”، برگزارکننده این کنسرت در توضیح تازه‌ترین اجرای زنده بردیا صدرنوری نوشته بود:

شنیدن نوای شرقی و موسیقی اصیل ایرانی از ساز جهانی پیانو، تجربه‌ای جذاب برای شنوندگان غیرایرانی موسیقی است که از سوی انجمن گیلارت فرانسه در کنسرت پیانو بردیا صدرنوری تقدیم حضار می‌شود.

در اکثر اوقات، موسیقی ایرانی با سازهای ایرانی و بومی اجرا و شنیده شده است. اجرای موسیقی کلاسیک و سنتی و نیز فولکلور ایرانی و ارایه ظرایف و حالات آن باسازی مانند پیانو که صدای آن به گوش شنونده غیرایرانی آشناتر است از طرفی غنای موسیقی ایرانی و توانایی نوازنده آن را می‌رساند و قابلیت پیانو به عنوان یک ساز جهانی و مادر سازها را نیز بیش از پیش به نمایش می‌گذارد.

«مثنوی»، کنسرت بداهه‌نوازی پیانو بردیا صدرنوری پیانسیت ایرانی است که سبک منحصر به فرد خود را در نوازندگی ملودی‌های ایرانی با پیانو دارد.

بداهه‌نوازی و خلق در لحظه ملودی‌های ناب ایرانی در کنار بازاجرای آزادانه ملودی‌ها در دو ژانر موسیقی کلاسیک و موسیقی فولکلوریک ایرانی، مدگردی (مرکب نوازی) در چارچوب سیستم‌های ۱۲گانه موسیقی ایرانی و با کوک ناتامپره، تکنیک نوازندگی خاص او، از ویژگی‌های کنسرت‌ها و آلبوم‌های موسیقی بردیا صدرنوری است.

او با نوای پیانواش آرامش را به علاقمندان موسیقی هدیه می‌دهد و آرامش موسیقی‌اش را حاصل نگاهش به زندگی می‌داند. زندگی که به اعتقاد او با تمام فراز و فرودها، تلخ و شیرین‌ها، آمد و شدها و بود و نبودهایش، جریان دارد.»

مصاحبه رادیو گفت و گو با بردیا صدرنوری

مصاحبه رضا مهدوی با بردیا صدرنوری (مدیرمسئول موسسه فرهنگی هنری راد نو اندیش)

رادیو گفتگو برنامه ارغنون

پنچ شنبه 1400/10/09

شب شما به خیر دوستان عزیز، هموطنان گرامی

از شما دعوت میکنم با برنامه ارغنون از این لحظه همراه باشید:

ارغنون

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام و عرض ادب و درود بی کران به شما شنوندگان عزیز رادیو گفت و گو

برنامه موسیقایی ارغنون می­شنویم که هر پنجشنبه  شب ما به مدت یک ساعت در خدمت شما گرامیان هستیم.

موضوع امشب برنامه موسیقایی ارغنون درباره اهمیت جشنواره ­ها در قد و قواره ­هایی است که در طول سال بهش پرداخته می­شود، اجرا می­شود و از نظر کارشناسان موسیقی بسیار مهم است.

در حضور مهمان گرانقدری هستیم که سال­ها تلاش کردند و برخی ازین جشنواره ­ها را برگزار کردند صحبت داشته باشیم.

جشنواره ­ها نماد مجسم فعالیت­ های هنری هستتند در گروه های مختلف که در ژانرها وگونه ­های مختلف موسیقایی درکشور که می­تواند در رشد و بالندگی فرهنگ و توسعه شنیداری کمک شایانی داشته باشد.

شناسایی استعدادهای مختلف از گونه ­های مختلف موسیقایی در سن و سال ­های مختلف درجنسیت­ های مختلف در این جشنواره ­ها به عنوان رخداد مهمی تلقی می­شود و در قد و قواره های مختلفی که بخش­های خصوصی و دولتی برگزار کننده آن­ها هستند از گذشته تا کنون شاخص ­هایی را ایجاد کرده که نباید آن­ها را از چشم دور داشت.

شما شنوندگان همیشگی برنامه ارغنون مثل همیشه می­توانید این برنامه را بر خط بشنوید به صورت خط آزاد از ایران صدا یا اپلیکیشن رادیو گفت و گو یا بهتر بگم برنامه کاربردی رادیو گفت و گو و ایران صدا و پیامک 300001035 در خدمت شماست مثل همیشه از نقطه نظر شما می­توانیم بهره ببریم و تلفن روابط عمومی صدا و سیما که162 برای شما عزیزان هست  که صحبت ها با کارشناسان در میان بگذارید که به ما برسونند  که ما بتوانیم برنامه موسیقی بهتری روهر هقته برای شما داشته باشیم.

خوب میهمان گرانقدر ما تشریف آوردن

جناب آقای دکتر بردیا صدرنوری آهنگساز و پیانیست

از همنین­جا سلام و عرض ادب و شب بخیر دارم خدمتشون خیلی خوش آمدید.

دکتر صدرنوری: به نام خدا: سلام می­کنم خدمت شما جناب آقای مهدوی عزیز و همه شنوندگان  فرهیخته و شریف برنامه ارغنون.

مجری: بزرگوارید عرض ادب و احترام داریم قبول زحمت کردین تشریف آوردید.

شما سال­ها تلاش­های ارزنده در عرصه­ های مختلف موسیقی در کنار دیگر فعالیت ­های زندگانی که دارید موسیقی را سرلوحه قرار دادید و این خیلی مهمه کسی که خودش موسیقیدان باشد و مسئولیت­ هایی رو بپیذیرد و این مسیولیت هم در بخش خصوصی بدون حمایت های دولتی باشد، خوب به طور مضاعف به چشم میاد و تحسین برانگیزه. اگر موافق باشید مقدمه ­ای ­شروع کنیم که اساس این جشنواره­هایی که شکل می­گیرد در کشور ما جشنواره­ هایی که شروع شد زود تمام شد، شروع شد همچنان ادامه دارد، شروع شد و وسط کار تفاوت­ هایی درش ایحاد شد بخواهیم یک رصد بکنیم حداقلش  3  4  دهه خودمان این جشنواره ­ها واقعا چه تاثیری در رشد و نمو جامعه موسیقای ما می­توانند داشته باشند؟

دکتر صدرنوری: همانطور که شما در مقدمه صحبت­ ها فرمودید به هر حال جشنواره ­ها در تمام کشورهای دنیا یک رویداد فرهنگی هنریست که معمولا سعی میشه در اون تلاش یکسال فعالیت فرهنگی هنری دریک ژانر خاص در یک حوزه هنری خاص یا فرهنگی خاص و حسب موضوع به منصه ظهور برسد و همه بتوانند از آن استفاده بکنند این جشنواره ­ها بارها بسته به اینکه حالا جشنواره رقابتی باشد یا غیر رقابتی، طبیعتا مخاطبین خاص خودش را دارد و شرکت کنندگان خودش را.

در کشور عزیز ما جشنواره ­های متعددی برگزار می­شود بعضی­ها فقط عنوان جشنواره را یدک می­کشند بعضی ها تلاش می­کنند یا البته قبل از این دوره دو ساله کرونا تلاش می­کردند که بتوانند یک جایگاهی در حوزه فرهنگ و هنر کشور پیدا کنند اما یک نکته اساسی که وجود دارد و من بعنوان کسی که سالهاست در این حوزه کار میکنم چه در زمینه برگزاری جشنواره ­ها چه در حوزه مطالعه آسیب شناسانه حوزه فرهنگ و هنر چیزی که به چشمم میخورد اینه که ما کمتر هدفمند جشنواره­ ها رو تعریف کردیم یا برگزار می­کنیم.

بسیاری از جشنواره­ ها را فقط برگزار می­کنیم که بگوییم جشنواره داریم بدون اینکه با یک نگاه آسیب شناسانه یا یک برنامه مدون راهبردی بخواد این جشنواره تعریف شده باشد و اینکه بعد حالا که برگزار شد حالا چه استفاده­ای ازش خواهد شد یا چه فیدبکی در جامعه خواهد داشت. این موضوعیست که خیلی قابل بحث است و حالا تا هر چقدرحوصله این برنامه اجازه بدهد من در خدمتم به شکل ریزتر بحث کنیم .

مجری: این واژه هدف خیلی مهمه انسان باید در زندگی هدف داشته باشد برای هر کاری، باری به هرجهت هر حرکتی را انجام ندهد و مخصوصا جشنواره ­ها که بودجه هایی را می­طلبد حالا چه دولتی باشد چه خصوصی باشد. این­ها باید به گونه­ ای مصروف بشه که یک خروجی درستی را متصور باشیم چون اگر به آن نمی­رسیم حداقل تکلیف را درست انجام داده باشیم.

چند در صد از جشنواره­ های موسیقی در کشور ما حقیقتا اینگونه بوه که بیلان کاربوده تا اینکه اون خروجی لازم رو بخواهند ازآن بدست بیاورند؟ و فقط در حد چند هدیه دادن سکه دادن و لوح در آینده این افراد در گروه­ های مختلف بتوانند در یک جایی جایابی و کاریابی داشته باشند؟

دکتر صدرنوری: ببینید جشنواره بخشی از یک پکیج یا یک مجموعه فعالیت در حوزه فرهنگی و هنریست همانطور که الان این برنامه یک جزیی از برنامه ­های مختلفی درحوزه فرهنگ وهنر ویا موسیقی می­تواند تعریف بشود.

این جشنواره ­ها متاسفانه عمدتا موفق نیستند. ببخشید من نمی­خواهم خیلی منفی حرف بزنم اما به هر حال باید به واقعیت بپردازیم. خوب قله ­ی جشنواره­ های ما در کشور جشنواره فجر هست. ما خوب در حوزه موسیقی میبینیم که این جشنواره حداقلش شاید جایگاهی که در 10- 15 سال قبل رو داشت دیگر ندارد.

چه از منظر شرکت کنندگان چه از منظرخود نوع برگزاری جشنواره جایگاهی که وجود دارد که خوب البته تابع همه مسایلی که روی موسیقی و هنر تاثیر میگذاره هست اما باید توجه داشته باشیم یک کشور با قدمت فرهنگی بسیار طولانی مثل کشور ایران باید در شان این نام در شان این قدمت شما جشنواره تعریف کنید. اینه که من فکر می­کنم ما اگر از این  قله که ما جشنواره فجر را بعنوان قله در کشور تعریف می­کنیم می­توانیم متوجه بشیم که در باقی جشنواره­ ها چه میگذرد. ما خودمون به نوبه خودمون سعی کردیم در بخش خصوصی بیاییم با یک نگاه آسیب شناسانه جشنواره­ای رو تعریف بکنیم که شاید آن مشکلات رو نداشته باشیم.

6 سال هم شما مستحضر هستید برگزار کردیم که حالا بعد بیشتر خواهیم پرداخت اما دقیقا من تاکید می­کنم باید بدانیم جشنواره رو برای چه می­خواهیم برگزار بکنیم و چه جامعه هدفی را قرار است این جشنواره مورد خطاب قرار بدهد و از دستاورد جشنواره چه کسانی قرار هست استفاده کنند؟ از سیاست گزاران حوزه فرهنگ و هنر در کشور تا یک بچه در یک خانواده که دوست دارد موسیقی فرا بگیرد؟ چون ما در حوزه موسیقی هستیم بیشترین مثالم موسیقی خواهد بود، تا یک بچه ­ای که آمده در جشنواره مثلا نوای خرّم شرکت کرده 5 سالشه و به اذعان داوران این یک پتانسیل خوب در حوزه موسیقی دارد و این چجوری نباید رها بشه در حوزه فرهنگ وهنر؟ وکی باید توجه کنه به این مساله؟ مباحثی است که حالا فکر میکنم در ادامه صحبت می­توانیم به آن بپردازیم.

مجری: اشاره کردید به جشنواره موسیقی فجر که در طی سال­ هایی واژه بین المللی را هم یدک کشید عده ای موافق و عده ای مخالف بودند که سال­های بعد حذف شد.

فکر می­کنید که این جشنواره  اون سال­های که یک بلندایی داشت اما همون سال ها هم مورد انتقاد بود وهمیشه با جشنواره فیلم فجر مقایسه شد که همچنان این کوتاهی بلندی خیلی خودش را نشان می­دهد از هر جهت ما به این­ها نمی­خواهیم خیلی کار داشته باشیم و ما از این منظر می­خواهیم بپردازیم که اگر مسئولان نگاهشون این بوده که یه جشنی را می­خواهیم برگزار کنیم در یک رده خاص و در یک دهه خاصی و سهمی داشه باشیم در این جشن و پایکوبی پس قرار نیست خروجی داشته باشد و هدف اصلا این نبوده که سیاست گذاری از آن استنباط بشود یا افرادی که جایزه می­گیرند یا رقابتی بوده یا نبوده اگر خارجی ­هایی آمدند و رفتند یک مهمانی بزرگ بوده یک جشنی بوده چرا این انتظار را دارید و فستیوال گونه به گونه ­ای نگاه بکنید که جشنواره ­های اختصاصی که در طول سال یا اجرا می­شدند یا بعدها به وجود آمدند چرا همچین خروجی هایی می­خواهد هدف چنین چیزی نبوده، باز ما می­توانیم انتقاد کنیم یا خیر؟

دکتر صدرنوری: ببینید ما حتی اگر بخوایم مهمانی برگزار کنیم باید مهمانی در شان ملتمون و در شان فرهنگمون که من فکر می­کنم اگر با نگاه مهمانی هم بهش توجه کنیم، به نگاه جشن هم توجه کنیم چه در اون سال­ ها و چه الان که دیگر خیلی قابل بحث نیست فاصله داریم با این موضوع.

مجری: بله

دکتر صدرنوری: ببینید حداقلش این هست که باید در جشنواره شما بتوانید یک نمونه کوچکی ازیک کل را که بیانگر فرهنگ و هنر کشورتونه نمایش بدهد. آیا موفق شدیم اینکارو بکنیم؟ شاید با حضور برخی چهره ­ها در گذشته در جشنواره یا بعضی گروه ­ها این را می­توانستیم بگوییم که حال یک حداقلی را نشون میدهیم ولی قطعا هر چی جلوتر رفتیم این حداقلی به صفر وحتی یک جاهایی به زیر صفر رسید.

مجری: خیلی خوب. ما در بدو برنامه شمارا خسته نکنیم یکی از کارهای زیبای شمارو بشنویم.

(پخش موسیقی)

مجری: خیلی خوب. پیانو نوازی شما بود جناب دکتر بفرمایید:

دکتر صدرنوری: آهنگ اول از آلبوم مهر و ناز که این آلبوم را تقدیم به همسرم کردم.

مجری: بسیار عالی

دکتر صدرنوری: بداهه نوازی پیانو هست که 5 ترک دارد: مهر، ناز، بامداد ، نیمروز و بعد هم شامگاه

که در اصل این 5 ترک دو ترک اول در اصفهان و 3 ترک بعدی در ماهور

مجری: خوب در برنامه­­ ی رسانه­ ای، رادیویی و خیلی ممکن نیست تمام این قطعات پخش بشه و خیلی تقصر ما نیست عذر خواهی می­کنم این توضیحاتی که دادین رو شنونده ­ها باید حتما بشنوند تا بیشتردرک بکنند.

دکتر صدرنوری: خواهش می­کنم

مجری: آقای صدرنوری عزیز جشنواره نوای خرّم یک اتفاق مهم بود دراین دو سال کرونا گویا وقفه ایجاد شد که دلیلش هم موجه هست. یک توضیح می­فرمایید:

دکتر صدرنوری: خوب مستخضرهستید جشنواره نوای خرّم مزین به نام استاد همایون خرّم آهنگساز بزرگ کشورمان بود و رده سنی کودک و نوجوان را پوشش میداد و ما براساس یک آسیب شناسی که من خودم در سال 1385 تا 1390 انجام داده بودم روی جشنواره ­ها، روی موسیقی و روی آموزش موسیقی چند خلا دیدم یک این بود که ما موسیقی کلاسیک ایرانی یا موسیقیمون که به اصطلاح موسیقی اصیل ایرانی میگویند مورد غفلت یا ظلم قرار گرفته در کنار انواع و اقسام موسیقی ها که پخش می­شود از صبح تا شب و جوان­های ما می­شنوند و ریشه موسیقی ما هست این یک نقطه­ ای هست که ما باید بهش بپردازیم در نوای خرّم به این پرداختیم دومین بحث، بحث رده سنی بچه­ ها بود که همانطور که عرض کردم بچه­های 5 سال تا 18 سال یعنی دقیقا رده سنی کودک و نوجوان جامعه هدفمان بودند به این دلیل که هرچه سرمایه گذاری هنری روی این نسل انجام بشود روی این سن و سال انجام بشود ما بعد ها برکاتی را در زندگیمون، در آرامش زندگیمون و در آرام بودن جامعه مثل خیلی جاهای دیگر می­توانیم ببینیم و لمس کنیم. همچنین توجه به اجراهای گروهی و ارکسترها بود که ما در این حوزه توانستیم آموزشگاه­ ها را فعال کنیم. خیلی ارکسترهای زیادی تشکیل شد. در آخرین دوره جشنواره ما بالای 200 آموزشگاه گروه فرستاده بودند.

مجری: به گونه رقابت؟

دکتر صدرنوری: بله به گونه ­ای رقابت هم انجام شده بود و یک نکته مهم اینکه ما در کشور به پیانوی ایرانی و ویولن ایرانی توی جشنواره ها بخصوص جشنواره موسیقی جوان پرداخته نمی شود. ما در جشنواره خرّم خیلی تلاش کردیم که روی پیانو ایرانی ویولن ایرانی تشویق کنیم و مانور بدهیم برای همین هم شما دیدید بسیاری از بچه ­ها که شرکت کرده بودند در این دو تا ساز فعالیت می­کردند که بر اساس این آسیب شناسی این جشنواره تعریف شد. آخرین دوره هم که سال 98 برگزار شد درست قبل از اپیدمی کرونا 3500 شرکت کننده داشتیم.

مجری: بله

دکتر صدرنوری: که حالا باز من در ادامه راجع به این اگر لازم باشد توضیحاتی خدمتتان خواهم داد.

(ارتباط تلفنی/ رامین صفایی)

در خدمت جناب آقای بردیا صدرنوری هستیم از موسیقی­دانان و پیانیست مطرح جامعه و شخصیتی که بسیار به نوجوانان و جوانان می­پردازند و به گونه­ ای سرمایه ­های شخصی خودشان را هم مصروف می­کنند بخصوص دربرگزاری جشنواره نوای خرّم.

داشتیم صحبت می­کردیم و در ادامه می­خواهم جناب دکتر یک سوال داشته باشم که:

این دو سال کرونا خوب شما ملاحظه کردید بچه ­های مردم از سراسر کشور می­خواهند بیایند و فرمودین 3500 نفر حضور پیدا می­کنند و مدیریت این­ها در این دوران کار سختی بود. قرار بود که امسال اجرا بشود، امسال هم نشد. دلیلش چه بود؟

دکتر صدرنوری: خوب دلیلش بهتر از می­دانید که شرایط کرونا آرام نگرفت و ادامه پیدا کرد و خوب جشنواره برگزار کردن، کار ساده­ای نیست. یک برنامه ریزی تقریبا یک ساله می­خواهد و شما بسیاری از برنامه ریزی ­ها را به خاطر اینکه فضای زمانی کارتان و فضای اجرایی فرهنگ و هنر در کشور تابع شرایط کرونا ناشفاف بود  نمی­توانستید برنامه ریزی بکنید. مثلا شما نمی­توانستید سالن بگیرید بخاطر اینکه مشخص نبود. البته ما در ستاد اجرایی جشنواره خیلی بحث کردیم برخی از دوستان من اعتقاد داشتند که ما جشنواره را برای اینکه دچار فراموشی نشود به هر قیمتی به هر روشی برگزار بکنیم حتی شده در فضای مجازی. منتهی جمع بندی نهایی این شد که این اتفاق نیفتد به دلیل اینکه من عرض کردم ما محوریت یا یکی از اصول جشنوارمون اجرای زنده در حضور داوران جشنواره بود که خوب این شش دوره اینگونه عمل کردیم و بنابراین نمی­خواستیم برویم مثل بسیاری از عزیزانی که دیدید در فضای مجازی هر صبحی پاشدند یک جشنواره ای مثلا رخ داد چون نمی­شود واقعا ممیزی کرد .

مجری: اصلا به طور عجیبی گفت و گوها زیاد شد، اجراها زیاد شد.

دکتر صدرنوری: بله نمی­شود خیلی ممیزی کرد و حالا باز من فکر می­کنم گفت و گو در فضای مجازی خوب هست شما مثلا می نشینید صحبت می­کنید اما موسیقی که با گوش سر و کار دارد با نت سرو کار دارد با فرکانس سرو کار دارد، ما یک مکالمه­ای که می­خواهیم منو شما صحبت کنیم حتی اگرسیستم­ مان قطع هم نشود ممکن است گاهی اوقات صداهارا خوب نشنویم، حالا ما می­خواهیم موسیقی بشنویم و بعد موسیقی را داوری کنیم .طبیعتا نمی­شود بسیاری از زوایا را در فضای مجازی تشخیص دهیم.

این بود که به جمع بندی رسیدیم اینکار را نکنیم امیدواریم که برای 1401 این شرایط آرام بگیرد و با دلی شاد بتوانیم شرایط کرونایی را پشت سر بگذایم و جشنواره هفتم را برگزار کنیم .

مجری: پس در فکر آن هستید که ادامه دهید؟

دکترصدر نوری: بله بله ما حتی تغییراتی در برای جشنواره چون در چشنواره شما شاهد بودید میامدیم از بچه ­ها 2تا 3تا اجرا می­گرفتیم بچه ­ها برامون ضبط       می­کردند و می­فرستادند و بر اساس آن یک داوری اولیه می­شد و بعد میرفت برای اجراهای زنده و میامدند تهران و در حضور داوران اجرا می­کردند و در نهایت برگزیدگان انتخاب می­شدند.

برنامه ­ای که داریم که در این ایام تعطیل روی آن کار شد این هست که جشنواره مختص به 2 تا 3 تا اجرای بچه­ ها نشود و ما در طول سال بتوانیم بچه ها را رصد بکینم که شرکت کننده ­ها و هنرجویان ما همیشه بتوانند خودشون را روی فرم نگه دارند و حداقل 5، 6 قطعه را در طول سال در سبک­ های مختلف تمرین بکنند. اینگونه هم ما خیالمان راحت ­تر هست و هم آنها بیشتر برای شرکت در جشنواره تلاش کردند.

مجری: جناب آقای حسین علیزاده مصاحبه ­ای داشتند که خوب اخیرا هم بخشی از آن در روزنامه ایران یکی دو هفته پیش چاپ شد، نظرشون این بود که به هر شکل این باید برگزار بشود و بالاخره این فضای مجازی امکانیست که نباید قطع بشود و قطع شدن شاید مسائلی رو به وجود بیاورد که بعدا جبران آن سنگین باشد.

ایشان یک نگاهی داشتند و نگاه شما هم اینطرف قضیه هست. ما بینابین این دو دیدگاه را نمی­توانیم بگیریم و برایندی از آن بخواهیم حاصل کنیم. امکان دارد خدای نکرده این موضوع کرونا ادامه پیدا کند. تا چه حد می­خواهید این صبر و پایداری را داشته باشید تا بخواهیم به شرایط مطلوب برگردیم؟

شاید ما مجبور بشویم که به این شرایط تن دهیم و مباحثمان را جلو ببریم. شما تصمیم می­گیرید که جشنواره را با این شرایط برگزار نکنید یا به هر حال با یک مکانیزمی ورود پیدا بکنید؟

دکتر صدرنوری: اولا ما بسیار امیدواریم و امیدمان به خداوند بزرگ هستش که این شرایط سریع­تر بهبود پیدا کند و تلاش­هایی هم که دارد صورت می­گیرد و من همینجا از عزیزانی که در حوزه درمان کشور بسیار تلاش میکنند بعنوان یک ایرانی قدردانی بکنم.

نکته­ ای که وجود دارد این هست که حرف استاد علیزاده کاملا نکته درستی است. ببینید در جامعه ای که ما شاید به تعداد انگشتان دست نتوانیم یک رویداد فرهنگی هنری خوب را برگزار کنیم، خوب نباید این­ها تعطیل بشود و این کاملا درسته اما من همچنان اعتقاد دارم به هر قیمتی هم نباید برگزار شود مگر اینکه بگوییم دیگر رقابتی در آن نداریم.

یعنی ما نیاییم بر اساس چیزی که در یک اتاق در بسته می­شنویم داوری کنیم.

مجری: یعنی نگاه یک جشن را داشته باشیم.

دکتر صدرنوری: بله ضمن اینکه اجراهای گروهی را دیگر تقریبا از دست می­دهیم چون ما اصلا هدفمون این هست که در این فضای کرونا بچه ها ترغیب نشوند بروند دور هم جمع بشوند و خدای نکرده یک اتفاق ناگوار براشون بیبفتد و ما شرمنده ­­ی خانواده ­ها باشیم. این هست که امیدواریم این اوضاع بهتر بشود و اگر نشد، به هر حال جایگزین هایی داریم که روی آن فکر می­کنیم.

مجری: بسیار عالی. یکی دیگر از موسیقی­ های شمارو می­شنویم و توضیحتان را کامل­تر می­کنیم.

دکتر صدرنوری: خواهش میکنم

(پخش موسیقی)

مجری: خیلی خوب. پیانو نوازی شما بود لطفا در این مورد هم توضیح دهید.

دکتر صدرنوری: بله ترک دوم از همان آلبوم مهر و ناز هست که در اصفهان بود و امیدوارم که دوستان از طریق مطلوب، از طریق پلتفرم­ ها بتوانند دسترسی داشته باشند و بشنوند ولذت ببرند.

مجری: آقای صدرنوری گاهی اوقات انسان متعجب می­شود که برخی از موسیقیدان­ های برجسته ما نکات درستی را از طریق جراید، مطبوعات، خبرگزاری­­ ها یا رسانه ­ها انعکاس می­دهند صحبت­های انتقادی خوبی را دارند نوک پیکان تیزشان آن سمت میرود وبرای مسئولان بالا دستی خوب و راهگشاست و یک جور طمانینه و قوت قلب برای دیگران، همکاران، استادان و شاگردانشان می­دهد ولی در بعضی جاها که باید ورورد دقیق بکنند، نمی­کنند. خوب یک بحث اینکه چند استاد بیایند در مورد جشنواره­ها نگاه خوبی داشته باشند ولی در جشنواره­های دیگر خودشون حضور نداشته باشند یا اعتنا نکنند یا دربین جشنواره ­ها بگویند که این جشنواره هست و ما هستیم و اگر فلان کس باشد ما هستیم و اگر نباشد ما نیستیم و به نوعی بدنه­ی دولتی را دچار تنش می­کنند که مدیران نمی­دانند چگونه باید مدیریت کنند به گونه ­ای که می­خواهند اخلاق مداری کنند و هوای همه­ی هنرمندان را هم داشته باشند.

یک بخشی هم خانه ­ی موسیقی هست که عده­ای اعتقاد دارند در این تنش­ها به نوعی همراه مستقیم و غیر مستقیم هستند و عده ­ای می­گویند نه اینها دارند همراهی می­کنند و بازوی اجرایی مدیران هستند.

این دو طیف همیشه انتقاد دارند وهر چه هم صحبت می­شود به نتیجه نمی­رسد. بالاخره هم فضای توجیه باز هست و هم مباحث دیگر. نگاه شماچیست؟ واقعا تا کی می­توان اینگونه جلو رفت و این زحمات بخش خصوصی و دولتی برای جشنوار ه ­ها میرود ولی ما بعد از 30 سال بیایم بگوییم که دستاوردی نداشتیم و نهایتا معطوف می­شود به یک روزنه، که آن روزنه هم به نوعی برمی­گردد به خود ما هنرمندان. خیلی دولت مردان را نمی­شود مقصر دانست هرچند که آن­ها هم متاثر از این رفتار چندگانگی هستند و در نهایت می­خواهند تصمیم بگیرند که نه سیخ بسوزد نه کباب.

دکتر صدرنوری: ببینید ما در حوزه تخصصی هنری ما، که موسیقی هست متاسفانه دچار یک نوع بلاتکلیفی هستیم و این بلاتکلیفی از بالاترین نقطه تصمیم گیری فرهنگی و هنری ما دیده می­شود تا من موزیسین. من فکر می­کنم همیشه در همه­ی نظام­ ها، حاکمیت و تصمیم گیران آن حوزه باید یک مقداری تکلیف خطوط را مشخص کنند. اینکه من امروز بتوانم در این برنامه راجع به موسیقی حرفی بزنم و بعد جای دیگر نشود حرف زد، اجرای موسیقی یک­جا خوبه و یک­جا بد و هرکسی به خودش اجازه دهد بیاید تو سر موسیقی این کشور بزند، با احترامی که برای همه ­ی عزیزان قائل هستیم، خوب این بلاتکلیفی در همه­ ی حوزه ­ها هست.

این وسط هنرمندان عزیز و موزیسین ­های عزیزی که واقعا دغدغه دارند اساتید پیشکسوتمان هم هستند اما من فکر می­کنم گاهی اوقات گم می­کنند که ما کجا باید ورود کنیم.

انتقاد کردن خیلی خوب است و من خودم همیشه نگاه انتقادی دارم چون اصلا کارم هست یعنی من نوع تحصیلم ونوع کارم نگاه آسیب شناسانه هست، برای همین همیشه انتقاد می­کنم اما راه هم ارائه می­کنم. منی که میام به جشنواره انتقاد می­کنم، یک نمونه­ ی جشنوره­ ای را می­سازم که به همان جشنواره من هم بسیاری از عزیزان انتقاد کردند بعد که با آنها صحبت کردم  بیایید خوب یک راه بدهید و بیایید یک کمک بکنید، جلو نیامدند.

مجری:راهکاری ندارند؟

دکترصدرنوری: خیر و اصلا یک عزیز آمد گفت که بچه را چه به موسیقی گل­ها. خوب ببینید این یک تفکر در حوزه­ی موسیقی ماست. از همان عزیز خواهش کردیم که خوب شما بفرمایید پنج تا کار برای حوزه­ی کودک بدهید ولی این اصالت موسیقی ما در آن باشد،که خبری نمی­شود.

اینکه ما بیایم صحبت بکنیم که صحبت­ها خیلی متین هست و صحبت­های زیادی در جامعه مطرح می­شود و موزیسین ­های بزرگ ما مطرح می­کنند اما خیلی وقت­ ها آنجایی که باید مطرح کنند سکوت می­کنند. من نمیدانم چرا؟ چه چیزی وجود دارد که من مثلا راجع به یک جشنواره انتقاد می­کنم، راجع به یک کسی که به خودش اجازه می­دهد به هنرمند و موسیقی کشور توهین می­کند به حق میام جلوش می­ایستم اما آنجایی که اتفاقا خودم می­توانم نقش ایفا بکنم مثلا در یک شورایی، در یک انتخاباتی، در یک انتخابات صنفی ­ای چشمانم را می­بندم و نسبت به اتفاقاتی که در آن دارد رخ می­دهد سکوت می­کنم.

این را من نمی­توانم بفهمم. یعنی فکر می­کنم که اگر ما صراحت لهجه داریم، اگر ما می­خواهیم نقد وارد کنیم، اگر می­خواهیم اصلاح بکنیم، باید از خودمون شروع بکنیم.  همیشه در جشنواره خرّم یک گروهی کنار من می نشستند نکته در میاوردند که این جشنواره چه اشکالاتی دارد که سال بعد این اشکالات را نداشته باشند. نباید به من بر بخورد.

اگر مثلا در خانه موسیقی عزیزان ما نشستند که اتفاقا چند روز پیش آقای روشن­روان صحبتی می­کردند خیلی استقبال کردند از انتقادها. ولی من فکر می­کنم انتقادها اول باید خود اهالی موسیقی که بزرگتر هستند از این حوزه انجام دهند.

حالا میرویم ریشه ­یابی می­کنیم چه اتفاقی میفتد، می­گویند مثلا ما در جشنواره پول نداریم و فلان کس آمده به ما کمک مالی کرده است ما هم باید یکجوری هوایش را داشته باشیم.

مجری: خیلی بده این موضوع.

دکتر صدرنوری: بله خیلی بده این موضوع .ببینید 364 جشنواره را خود ارشاد آمار داده که در سال 98 حمایت کردند. البته چون من اسم جشنواره خرّم را هم آنجا دیدم فهمیدم که اگر مثلا محبت کردند سری به ما زدند یا محبت کردند به ادارات استان گفتند پوستر این جشنواره را توزیع کنید، این را حمایت دانستند. که واقعا هم حمایت هست. من بعوان کسی که اصلا روی سیستم دولتی حساب باز نکردم برای جشنوارم شاکر هستم قدردان بودم در زمان خودش و همیشه هم گفتم.

مثلا ما در دوره­ی آقای الله­یاری که البته هنوز هم تشریف دارند که دفتر موسیقی بودند، تنها مدیری بودند که آمدند به جشنواره ما سر زدند و آمدند به جشنواره نگاه کردند و بعد در سال 98 کار قشنگی که کردند برگزیدگان جشنواره خرّم را در جشنواره­ی فجر دعوت کردند. این حرکت، حرکت قشنگی بود و آدم باید قدردان باشد اما حمایت دولت از یک بخش خصوصی این نیست. ما هم دنبالش نبودیم.

مجری: خوب واژه حمایت وقتی میاد همه فکر می­کنند که پول دادند.

دکتر صدرنوری: بله اینکه این اتفاق هست ولی حالا من این بخش صحبت را جمع بندی کنم اینه که هیچ کسی به اندازه اهالی موسیقی نمی­تواند به اهالی موسیقی کمک کند و این فضا را حداقل ما برای خودمان تنگ­تر نکنیم. با انتقادهای درستی که می­کنیم با اصلاح اموری که حداقل دست خودمان هست، می­توانیم حداقل یک قدم برداریم و آن موقع جلوی یاوه گویانی که به خودشان اجازه می­دهند بیایند در ارتباط با موسیقی هر چیزی بگویند، می­توانیم بایستیم.

مجری: خوب اینکه ما خود موسیقیدانان وقتی تن می­دهیم و فکر می­کنیم یک نفر همیشه می­تواند رأس قرار بگیرد، حالا جمعیت هشتاد میلیونی ایران را کار نداریم جمعیت فراوان موسیقیدانی که تحصیل کرده­اند، دانشگاهی هستند، مدیریت کردند، استعداد و توانایی و خلاقیت هایشان را در طول این سال­ها نشون دادند ولی اینها اصلح نیستند و یا اینها نمی­توانند مدیریت بکنند و حضور داشته باشند گاه سالی یکبار مشورتی از آنان نظر بخواهیم، این هم یک اشکال کار است که خوب عموما در جشنواره­های ما اتفاق نمیفتند. خوب سه سال بود جشنواره فجر هم معاون هنری وقت واگذار به خانه موسیقی کرده بود و تیم بعدی آمدند انتقاد کردند و قرار بود که فضای شیشه­ ای باشد و همه چیز را انعکاس بدهند. نمیدانم چقدر اتفاق افتاد یا نیفتاد. خوب این هم باز برمی­گرده به اینکه ما موسیقیدانان اهمیت نداریم وپشت هم نیستیم و تک تک حرف میزنیم و صداهامون چند صدایی نیست. یا اینکه از یک چیزهایی نگران هستیم و حرف­هایی رو نمی­زنیم یا زورمان نمیرسد جاهایی که زورمان میرسد انتقاد می­کنیم. الان بدنه­ی دولت ضعیف است تا جایی که زورمان میرسد انتقاد می­­کنیم. به هر حال روزنامه­ ها و خبرگزاری و رسانه ­ها در اختیارمونه ولی خودمان به خودمان تا میایم انتقاد بکنیم، سریع واکنش نشان داده می­شود سریع نامه نگاری می­شود، شکایت می­شود. اینها واقعا چگونه است و شما چطوری برداشت می­کنید؟

دکتر صدرنوری: عرض کردم خدمت شما. من فکر می­کنم  بزرگترین کمکی که در حوزه موسیقی می­توانند انجام بدهند خود پیشکسوتان موسیقی هستند. با انتقادهای درستشان بیشتر در حوزه­ای که دست خودمان هست.

یعنی از بیرون کشور که همه انتقاد می کنند. وزارت ارشاد هم که چیزی قابل دفاع ندارد و دیکته نانوشته است. یعنی اتفاقا من فکر می­کنم اگر سیستم دولتی ما کنار بایسته به حوزه­های فرهنگ و هنر ورود نکند و همان نقش نظارت عالی و حمایتی خودش را ایفا کند، ما تکلیفمان معلومه. منتها ایراد اینجاست که یک جاهایی و یک کسانی ورود می­­کنند که این دخالت هاست که آدم بلاتکلیف می­ماند.

ببینید من یک مثال در مورد اوضاع بزنم اگر اشکال ندارد. در حوزه کارهای مهندسی خودم. در یک سازمانی پروژه فناوری اطلاعات داریم. کسی آنجا مسئولیت گرفته است که میاید سوالی  پرت می­پرسد مثل این هست که در حوزه موسیقی و نوازندگی از شما بپرسند: ببخشید ساز شما کوک هم می­شود؟

ببینید این سوال چقدر پرت هست در حوزه موسیقی کسی بیاد از شما که سنتور می­نوازید بپرسد ببخشید ساز شما قابلیت کوک شدن هم دارد؟ این سوال چقدر پرته؟ شما چی میگویید؟ میگویید این آدم اصلا اوت هست در حوزه موسیقی.

حالا شما همچین فردی رو میایید می­گذارید در جایی بعنوان مسئول فناوری اطلاعات بعد باید پروژه شما را تایید کند، باید نرم­­افزار شما را تایید کند. چه چیزی از آن حوزه در میاد؟؟

ما این اتفاقات را در حوزه موسیقی هم داریم. دلیلش اینه که صرف موزیسین بودن، برای تصدی یک پست یا مدیر بودن کافی نیست. هزاران مسئله دیگر هم آن فرد باید توان داشته باشد حل کند.

مجری: خوب یکی دیگر از کارهای شمارو بشنویم و برگردیم مجددا صحبتمان را ادامه دهیم.

(پخش موسیقی)

دکتر صدرنوری: ترک سوم از آلبوم مهر و ناز در ماهور. بامداد

مجری: آقای دکتر صدرنوری تعدد جشنواره ­ها در قامت ­های مختلف که در ورودی برنامه گفتم قد و قواره ­ها، گونه­ های مختلف­، جنسیت­ های مختلف، سن و  سال ­های مختلف، واقعا انقدر نیاز هست که باشد؟ نیاز نیست که تجمیع بشود؟ این فراوانی به توسعه کمک می­کند ؟

دکتر صدرنوری: ما چون مثل سایر کشورها موسیقی برایمان مثل هوا نیست، چون ما یک طیفی داریم که اعتقاد دارند، یک کسی مثل من اعتقاد دارم که موسیقی مثل هواست همانطور که انسان به هوا و به غذا نیاز دارد، به موسیقی هم نیاز دارد.

یک طیفی وجود دارد که می­گویند موسیقی خوب است اگر اونجوری که ما بخواهیم انجام بشود.

یک طیفی هم که به هر دلیلی اصلا موسیقی را قبول ندارند و اسمش را هم نمیاورند. در یک همچین فضایی هر رویدادی اتفاق بیفتد که یک جوری به موسیقی ربط داشته باشد خوب است. اما در این بین به نظر من هنر سیاست گزاران حوزه فرهنگ و هنر هستش که بیایند اینها را سامان دهند. یکی را پیدا کردند مثل آقای صدرنوری حاضر شده بیاید تمام انرژی و سرمایه مجموعش را بگذارد وسط کار کند، بیایند به آقای صدرنوری که البته اینکار را کردند و آمدند با من صحبت کردند بعد از پنج، شش دوره که جشنواره جا افتاده بود، محبت کردند و این صحبت را کردند هرچند به جمع بندی نرسیدیم. که بیینند بپرسند آقای صدرنوری خوب تو چه موانعی را داری؟ من که دارم جشنواره برگزار می­کنم، دیگر مراسم اختتیامیه تو پول نده و بیا من سالنش را بهت میدم یا سالن اجراها را در اختیارت میگذارم.

تو همه جور هزینه کردی حداقل پول سالن ندهید، من از سالن­های خودم بهت میدهم. بیان و کمک بکنند. بنابراین این تعدد جشنواره در کشور ما خوب هست مشروط به اینکه هدفمند باشد و من باز برمیگردم به آن حرف اول که یک نگاه کلانی به این حاکم باشد و جایگاه این­ها را مشخص کند و عین یک پازل کنار هم این­ها بتوانند چیده بشوند که ما یک دستاورد مثبتی داشته باشیم ولی فی نفسه شما در محیطی که به هر حال مجبوری بهانه­ای برای اجرای موسیقی پیدا کنی که به موسیقی  توجه بشود، فکر می­کنم فعلا جشنواره­ ها مفید هستند.

مجری: خوب شما یک کار خوبی که کردید این هست که هر ساله به این فراوانی موضوعتان افزودید یعنی اینکه چندین شخصیت موسیقایی که اوایل فقط قرار بود از کارهای استاد همایون خرّم باشد چون بنام ایشان هست و چقدر هم زیبا و درسته اما شخصیت ­های موسیقیدان دوره­ های ایشان را هم یواش یواش آوردین در کتاب­ های آموزشی در هنرستان ­ها، مراکز آموزشی دولتی دارند فعالیت می­کنند و اینکه این توسعه به نوعی روند ملودیک موسیقایی و روند فرهنگی ما رو بیشتر نشان می­دهد که ما ایرانی­ ها ازچه قابلیت ­هایی در عرصه فرهنگ و هر و آئین­­هامون برخورداریم و حالا کودکان و نوجوانانمون را داریم بیش از پیش این شخصیت­ ها در عین اینکه اخلاق و دانش داشتند، هویت­ های هنری ویژه­ای داشتند کمتر از شخصیت­ های برجسته دنیا دوره­ای از موسیقی اروپا مثل بتهوون مثل شوپن و موتسارت و اینها کمتر که نیستند چه بسا در یک جایگاه هایی بالاتر هستند ما وقتی اسم استاد صبا را می­بریم یک نابغه موسیقی است یا استادان دیگر که اسم بردیم اینکه در قامت یک تکنوازی یا گروه نوازی باشد یک منظره­ای را ایجاد می­کند که خانواده ­ها به آینده امیدوار می­شوند که فرزندانشون به واسطه این فضای مجازی که دارد غلط میشود و ادبیات ما که دارد دچار مشکل می­شود، اصلا فرهنگ خانواده ایرانی دارد دچار تزلزل می­شود و ما صیانت بکنیم شما اعتقاد دارید که با موسیقی می­شود این فرهنگ را حفط کرد؟ و دیرتر بگذاریم خراب بشود؟ به شرطی که کوکان ما درست فرود کنند وجشنواره ما هدفمند و درست نشانه­گیری کند.

دکتر صدرنوری: اینکه ما جشنواره خرم به مرور توسعه دادیم چون برنامه داشتیم. یعنی نقشه راه داشتیم بنابراین شما دیدید در همین توسعه هم چه اتفاقی افتاد. راجع به این صیانت، اتفاقا من فکر می­کنم صیانت در حوزه فرهنگ و هنر این نیست که ما برویم قفل بزنیم ما باید خوراک تهیه بکنیم برای بچه هامون. وقتی که شما می­بینید 3500 نفر بچه میانید و دارند غوغای ستارگان می نوازند یا می خوانند، از کار آقای بدیعی می نوازند دارند از کار استاد صبا می­نوازند، این یعنی چی؟ یعنی حداقل یک بخشی از زمانشان را به جای صرف کردن در اینستاگرام و فضای مجازی به موسیقی کشورشان پرداخته اند. حداقل ما توانستیم این انگیزه را ایجاد بکنیم. ببینید با پرداختن به داشته هایمان در حوزه شعر و ادبیات و حوزه موسیقی بهترین نقاطیست که می­توانیم از فرهنگ و هنر کشورمون صیانت بکینیم.

مجری: در لحظات آخر ما زیر صدا از موسیقی شما استفاده می­کنیم لطفا این موسیقی را هم معرفی بفرمایید.

 دکتر صدرنوری:  آلبوم دورها آوایی ست دونوازی پیانو و دودوک هست که دوست عزیزمون آقای صادق چراغی دودوک را نواختند.آهنگساز خوب کشورمون که در حوزه موسیقی نواحی هم بسیار تلاش کرده و این آلبوم یک کار دو نوازیست از من و آقای چراغی عزیز.

مجری: آقای صدرنوری عزیز هرکاری برنامه­ریزی می­خواهد این جشنواره ها با هر قد و قامتی که هست بسیار مهمه. ما داریم نتیجه گیری می­کنیم که بودنشون بهتر از نبودنشون هست، کاستی­ ها باید به مرور زمان حل بشود، اتاق فکرها باید باشد، بخش پژوهشی در هر جشنواره ­ای باید وجود داشته باشد.چه پیدا و چه ناپیدا از پشت پرده افرادی باشند نظارت بکنند و کتابچه­ هایی را تألیف بکنند و بعد اینها مواردی بشود بند بند بشود روی آن کار بشود حتی دیگرانی بیایند درست رصد بکنند. فکر می­کنید چقدر ما بضاعت این موضوع را داریم؟ وقتی بحث جشنواره فجر می­کنیم که بعد ار 15 سال تازه اوضاع خراب­تر شده و به یک تکرار افتادیم، چه انتظاری از جشنواره خصوصی هست که شاید یک زمانی دیگر توان نداشته باشند.

دکتر صدرنوری: همینطوره. ببینید در اینکه ما یک برنامه بلند مدت منظور از بلند مدت نه برنامه 15 ساله و 20 ساله یک برنامه حداقل چهار، پنج ساله داشته باشیم که در آن مشخص باشد که این حوزه موسیقی تکلیفش چیست؟ ما بالاخره می­خواهیم به موسیقی بپردازیم؟ بالاخره این بچه من می­تواند آموزش موسیقی ببیند یا نمی­تواند. بلاخره ما در این جامعه موزیسین می­خواهیم یا نمی­خواهیم؟ فردا نگوییم که موزیسین چه گلی بر سر من زده. می­خواهیم؟ یا نمی­خواهیم؟ این تکلیفش مشخص بشود.

و اگر می­خواهیم ساز و کارش را مشخص کنیم. صدا و سیما چه باری باید از این بردارد؟ جشنواره­ ها چه بخشی از این را باید بر دوش بشکند؟ آموزشگاه­ های موسیقی ما چه؟

ببینید به یک عزیزی که مشاور وزیر ارشاد سابق بودند گفتم شما می­دانید چند آموزشگاه هنری  داریم؟ مثلا چه دوره آموزشی الان در آموزشگاه ­ها ارایه می شود؟ در آن دوره­ ها چه تعداد هنرجو داریم؟ گفت به ما چه ربطی دارد؟ ما چرا باید بدانیم؟ خوب ببینید اصلا برخی تفکر اینکه برنامه داشته باشیم ندارند بعد نشسته اند در یک حوزه ­ای که می­خواهد به آقای وزیر ارشاد مشورت دهد که در حوزه فرهنگ و هنر تصمیم درست بگیرد.

مجری: بسیار عالی. سپاسگزار از شما. شب شما بخیر لطف کردید انشاالله فرصتی باشد باز در خدمتتان باشیم. با موسیقی شما با شنوندگان عزیز خداحافظی میکنیم. .

نمایشگاه پوستر، نشانه، نشانه نوشته و خوشنویسی «نغمه مانا» افتتاح شد.

نمایشگاه پوستر، نشانه، نشانه نوشته و خوشنویسی «نغمه مانا» عصر جمعه 12 آذرماه توسط انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران، انجمن خوشنویسان ایران، خانه موسیقی ایران و خانه هنرمندان ایران در گالری ممیز خانه هنرمندان ایران گشایش یافت.

به گزارش روابط عمومی انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران، مراسم گشایش نمایشگاه «نغمه مانا» در نکوداشت زنده‌یاد محمدرضا شجریان عصر جمعه ۱۲ آذرماه در سالن شهناز خانه هنرمندان ایران برگزار شد.

در این مراسم غلامحسین امیرخانی، حسین علیزاده، همایون شجریان، افسانه شجریان، عبدالجبار کاکایی، حمیدرضا نوربخش مدیرعامل خانه موسیقی، مجید رجبی معمار مدیرعامل خانه هنرمندان ایران، فاطمه کرکه‌آبادی، محمدجواد حق‌شناس، هوشنگ اردلان، علی خسروی، اونیش امین‌الهی، کیانوش غریب پور، مهردخت دارابی، محسن سلیمانی، بیژن جناب، سهیل محمودی، مجید کاشانی، مظفر شفیعی، بردیا صدرنوری، عارف براتی، علی جهاندار، اسرافیل شیرچی، مهرداد شیخانی، و هنرمندان دیگر حضور داشتند.

پس از پخش سرود ملی جمهوری اسلامی ایران و قرائت کلام‌الله مجید، زهرا تقی ملا مجری مراسم توضیحی مختصر درباره نمایشگاه ارائه و سپس از مجید رجبی معمار به عنوان اولین سخنران دعوت به حضور پشت تریبون کرد.

رجبی معمار: استاد شجریان، هر رشته‌ هنری را به کمال رساند

مجید رجبی معمار مدیرعامل خانه هنرمندان ایران ضمن خوشامدگویی به حضار، گفت: به بهانه بزرگداشت استاد برجسته و خسرو آواز ایران اینجا گردهم آمدیم. استاد شجریان ذوالفنون به معنای واقعی بودند، هم در موسیقی و آواز و هم در احیای شعر کلاسیک فارسی و هم دستی در خوشنویسی داشتند. همچنین، خیلی سال پیش تلاوت قرآن استاد را شنیده بودم و توصیه می‌کنم که حتما تلاوت ایشان را گوش دهید. بنابراین استاد شجریان، هر رشته‌ای را به کمال رساند.

وی با اشاره به خانه هنرمندان ایران و تلاش‌های شجریان برای این خانه، بیان کرد: استاد خودش قبول زحمت برای مسئولیت خانه نمی‌کرد اما همواره به عنوان همراه و مشاور عالی در کنار خانه هنرمندان بود تا این مامن امید هنرمندان شکل بگیرد. گمان ما این است با وجود مرگ جسمی و ظاهری استاد، حضور معنوی ایشان در بین ما است.

امیرخانی: شجریان ادبیات را دوباره معنا کرد

غلامحسین امیرخانی استاد پیشکسوت خوشنویسی و مدیرعامل انجمن خوشنویسان ایران به عنوان سخنران بعدی گفت: نمی‌دانم با چه کلامی باید این توفیق و برکت را بیان کنم که هم اکنون در جلسه نکوداشت محمدرضا شجریان عزیز حضور دارم.

وی سخنان خود را در دو بخش مطرح و بیان کرد: درویش عبدالمجید طالقانی استاد خط شکسته ایران می‌گوید «تو ای متاع محبت چگونه کالایی که قیمت تو نه بایع نه مشتری داند» ما به عنوان نماینده مردم ایران که در این جلسه حضور داریم، باید قدر و قیمت این محبت و هنر را بدانیم.

وی که بیش از ۵۰ سال با زنده‌یاد شجریان الفت و آشنایی خانوادگی داشته، در پایان به ذکر خاطره‌ای از محمدرضا شجریان پرداخت.

حق شناس: بزرگداشت محمدرضا شجریان وظیفه‌ای ملی و فرهنگی است

محمدجواد حق‌شناس در ادامه مراسم درباره نمایشگاه «نغمه مانا» بیان کرد: این نمایشگاه که به همت انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران، انجمن خوشنویسان ایران، خانه موسیقی و خانه هنرمندان ایران برگزار شد، با رویکردی شایسته و هدفی بایسته شکل گرفته تا با مشارکت هنرمندان بزرگ طراح گرافیست و خوشنویس، ادای دینی به ساحت خسروی آواز ایران داشته باشند. امام مهربانی‌ها حضرت امام رضا (ع) می‌فرمایند: «بزرگان خود را محترم شمارید.»

وی ادامه داد: استاد شفیعی کدکنی هنگامی که از شجریان سخن می‌گوید، بیان می‌کند «من حق خودم و در حد خودم نمی‌دانم درباره هنر شجریان صحبت کنم چون ایشان در موسیقی آوازی ایران جایگاهی را دارد که حافظ در شعر فارسی دارد. مگر ما در چندین هزار سال، چند حافظ داشته‌ایم» در حق استاد شجریان هیچ چیزی جزء ستایش نمی‌توانیم داشته باشیم.

حق شناس همچنین گفت: بی‌گمان محمدرضا شجریان جزو سرآمدان هنر ایران است و بزرگداشت او، وظیفه‌ای ملی و فرهنگی است. وی آراسته به چندین هنر است و ویژگی ممتازش، جامعیت او است و او در هنرهای بسیاری به کمال رسیده و استادتمام هنر است. در عین حال اهتمام به هنر، او را از پرداختن به مسئولیت‌های اجتماعی و انسانی غافل نکرد. امیدوارم مقامات، صاحبنظران و مسئولان فرهنگی نیز به مسئولیت فرهنگی خود به شایستگی عمل کرده و دین خود را تمام و کمال به این شخصیت بی مانند هنر ایران ادا کنند. آثار وجودی محمدرضا شجریان در عرصه‌های مختلف، چنان متنوع، اثرگذار و ماندگار است که سال‌ها پویش و پژوهش در این باغ ارغوان، میوه‌های پرثمری را به ارمغان خواهد آورد.

بردیا صدرنوری آهنگساز و نوازنده پیانو در ادامه به تک‌نوازی پیانو از ملودی‌های آشنا از آوازهای زنده‌یاد شجریان پرداخت که با همراهی حضار در خواندن ترانه «مرغ سحر» به پایان رسید.

علیزاده: شجریان شخصیتی بود که اتحاد به وجود می‌آورد

سخنران بعدی مراسم، حسین علیزاده نوازنده برجسته ایرانی و دوست دیرینه محمدرضا شجریان بود. وی با اشاره به آسمان آبی روز جمعه تهران، سخنان خود را با انتقادی نسبت به ممنوعیت نام بردن از محمدرضا شجریان بعد از درگذشت او، مطرح کرد و گفت: امروز آسمان تهران آبی و واژه امید واقعاً ملموس بود. همه روزهای ما همانند هوای تهران است که امید نیست. هنر همیشه نقشش امیدآفرینی و زندگی است و به همین دلیل است که برخی آن را دوست ندارند چون با زندگی مخالفند. صبح زود بلند شدم و این آسمان آبی را دیدم و با خودم گفتم حیف که امشب باید خوابید، چراکه باید تا می‌توانیم این آسمان آبی را ببینیم.

وقتی آمدم و پوستر این نمایشگاه را دیدم، متوجه شدم همان آسمان آبی در این پوستر نقش بسته و شجریان، خورشید آن است. وقتی با این حال و هوا، طول پارک هنرمندان را طی کردم؛ به تدریج که به خانه هنرمندان نزدیک شدم فکر کردم که به سفر طولانی می‌روم و به جزیره‌ای وارد می‌شوم، جزیره‌ای که انگار در شهر ما قرار ندارد. در شهر ما آوردن نام این مرد بزرگ ممنوع است اما در این جزیره آوردن نام شجریان مشکلی ندارد و خودم را خرامان خرامان به جزیره‌ای رساندم که در آن می‌شود اسم او را بلند فریاد زد.

وی اظهار کرد: برای من جالب بود که خیلی‌ها وقتی در حال صحبت هستند اصلا نمی‌دانند درباره چه کسی سخن می‌گویند! به دلیل محدودیت‌های رادیو و تلویزیون داخلی، در زمان درگذشت شجریان، مردم به شبکه‌های ماهواره‌ای خارج از ایران پناه بردند چون همه نسبت به نبود شجریان بغض داشتیم و این بغض ما، مدت‌ها و تا همین امروز ادامه دارد. در این شبکه‌ها، خیلی‌ها صحبت کردند و خیلی صحبت‌های واهی درباره ایشان مطرح کردند که واقعا جای تاسف داشت. شجریان شخصیتی بود که اتحاد به وجود می‌آورد. همین عده که در این سالن هستند و سرآمدان هنری به حساب می‌آیند، همیشه کنار هم نمی‌نشینند و نام شجریان است که ما را کنار هم قرار داده است.

این نوازنده برجسته با تاکید بر اینکه همگان از ارزش‌های هنری شجریان اطلاع ندارند اما او را می‌شناسند، بیان کرد: این موضوع به این دلیل است که شجریان فقط خواننده افسانه‌ای نیست و پشت همه هنرهایش، شعور، شجاعت و جسارت مشهود بود و یکی از مهمترین ویژگی‌هایش که یک عمر با او بودیم و دیدیم، این بود که حرف زور را نمی‌پذیرفت.

وی در پایان گفت: چیزی که باید درسی برای ما باشد این است که نباید عادت کنیم و راضی به این باشیم که در سالنی کوچک و پنهانی بزرگداشت بگیریم یا خیابانی را به نام شجریان کنند، چراکه اینها کافی نیست و اگر تمام جغرافیای ایران را نیز به نام شجریان کنند، کم است. آن چیزی که باید درس بگیریم این است که این هنر با شخصیتی ساخته شده که آن، تکرارنشدنی است. صدای شجریان، صدای آشنای عشق است و اگر کسانی خصومتی با عشق و زندگی دارند، با شجریان هم خصومت دارند. هنر آدمی مثل شجریان، نیاز انسان است. یادش بخیر.

همایون شجریان: توان حضور در مراسم نکوداشت پدر را ندارم

همایون شجریان فرزند محمدرضا شجریان نیز در ادامه مراسم گفت: صحبت‌ها در مورد پدر می‌تواند جنبه‌های مختلفی داشته باشد و اگر بخواهم کلی بگویم، ایشان یک شخصیت تک بعدی نبود و نیست؛ در زمان حیات ایشان دیدم که یک قضیه در هر زمینه‌ای را تا انتها پی می‌گرفت و آن را به اتمام می‌رساند. همین مساله سبب شد روی هر چیزی که تمرکز می‌کرد، می‌درخشید.

وی بیان کرد: عموی بزرگم خاطرات زیادی از پدر دارد که بسیار جذاب است که شاید بتوان روزی اینها را بیان کرد. به واقع در این مدت، از حضور در چنین جمع‌هایی پرهیز کردم چون می‌دانستم توانش را ندارم و ممکن است حفاظی که برای خود تعریف کردم، بشکند و امشب نیز چنین رخ داد اما از طرفی حضور عزیزانی که مقام پدر را پاس می‌دارند، غنیمت است.

فاطمه کرکه‌آبادی رییس هیات مدیره انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران نیز در سخنانی کوتاه به ارائه گزارشی از ایده برپایی نمایشگاه پرداخت و گفت: نمایشگاه «نغمه مانا» ادای دینی کوچک برای هنرمندی بزرگ است؛ سال گذشته همزمان با درگذشت استاد بنا داشتیم این نمایشگاه را برگزار کنیم که بنا به دلایلی این مهم رخ نداد اما امروز خوشحالیم که با همراهی سه انجمن هنری دیگر توانستیم چنین حرکتی را به ثمر برسانیم.

سپس امیر هوشنگ اردلان هنرمند معمار و دوست قدیمی استاد شجریان که روی جلدهای آلبوم های قدیمی شجریان را طراحی کرده بود به قرائت سروده ای که به مناسبت چهلمین روز درگذشت استاد سروده بود پرداخت.

در ادامه، حسن کریم‌زاده دبیر نمایشگاه «نغمه مانا» گزارشی از نمایشگاه ارائه و بیان کرد: پس از شکل‌گیری ایده برگزاری این نمایشگاه برای پاسداشت استاد شجریان، به واسطه سیاست های اتخاذ شده برای آن فراخوانی محدود برای ۱۱۰ از طراحان گرافیک ارسال شد که بر اساس آن، ۱۰۱ اثر از ۸۲ هنرمند دریافت و سپس نزدیک به ۲۰ اثر خوشنویسی از انجمن خوشنویسان ایران به مجموعه اضافه شد.

آوا مشکاتیان نوه زنده‌یاد شجریان به عنوان آخرین سخنران یادداشتی را که برای کتاب “نغمه مانا” نوشته است قرائت کرد و گفت: هر چه دور می‌شوم آن صلابت زیبا پیداست، صلابتی که فصل‌ها دارد و زیبایی‌های گوناگون، آراسته به جان زمانه خویش. هنری که آینگی می‌کند پیوندتان را با این سرزمین و مردم نازنین. دور می‌شوم، پیر می‌شوم، هیچ می‌شوم؛ شما جاودانه پیدایید، شما تا همیشه در جان این سرزمین جاوید هستید و نقش می‌گردید به رنگ، خط می‌گردید به شعر، خاطره می‌گردید به وصال و مهربانی به لالایی. و داد بیداد ممتد مایید برای هر آنچه باید باشد و نیست.

در پایان غلامحسین امیرخانی، حسین علیزاده، همایون شجریان و دیگر حضار نمایشگاه را افتتاح کردند. نمایشگاه «نغمه مانا» به دبیری حسن کریم‌زاده شامل ۷۹ پوستر، ۲۷ نشانه و نشانه‌نوشته و ۲۱ تابلوی نفیس از هنرمندان عضو انجمن‌ خوشنویسان ایران، توسط انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران، انجمن خوشنویسان ایران، خانه موسیقی ایران و خانه هنرمندان ایران در گالری ممیز خانه هنرمندان ایران گشایش یافت.

شورای سیاست‌گذاری این نمایشگاه را اونیش امین‌الهی، محمدجواد حق‌شناس، مهردخت دارابی، محسن سليمانی، بردیا صدر نوری ، فاطمه کَرکِه آبادی و حمیدرضا نوربخش تشکیل می دادند.

دبیر نمایشگاه حسن کریم‌زاده، دبیر اجرایی: عادل صدر ممتاز و مشاور دبیر: پرهام عرب بودند.

مدیریت هنری را مجید کاشانی (‏استودیو دفتر) بر عهده داشت و طراح لوگو دامون خانجان‌زاده بود.

‏طراحی موشن‌ نیز بر عهده ی حسین کریم‌زاده بود

با حمایت صمیمانه‌ی:

موسسه‌ی راد نو اندیش، چاپ و نشر شادرنگ

و مجتمع چاپ کوفا: حامی و مجری چاپ آثار نمایشگاه

عکس از: لیلا ابراهیمی

قدردانی از مردم‌داری مدیری که مثل برادرِ بزرگ‌تر بود

قدردانی از مردم‌داری مدیری که مثل برادرِ بزرگ‌تر بود
بردیا صدرنوری مدیر جشنواره و جایزه موسیقی «نوای خرّم» به مناسبت درگذشت علی مرادخانی مدیرعامل موزه موسیقی و معاون هنری سابق وزیر ارشاد دلنوشته‌ای را منتشر کرد.

در متن یادداشت بردیا صدرنوری آمده است:
به نام خالق هنر
از شمار دو چشم یک تن کم
وز شمار خرد هزاران بیش
یار همیشگی هنرمندان و مردِ مردم دارِ فرهنگ و هنر ایران، از میان ما رفت.
به جرات بزرگترین ویژگی جناب علی مرادخانی گرانقدر که باور نبودنش بسیار برایم سخت است، چه در هنگام مدیریتش در عرصه موسیقی و معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و چه پس از کناره‌گیری خودخواسته یا اجباری از این سمت‌های گذرای دولتی و در دوره مدیریت موزه موسیقی، را می‌توان مردم داری و حکومت بر قلب هنرمندان بر شمرد. گشاده رویی و دل به دل هنرمندان پیر و جوان دادن، بزرگترین خصیصه وی بود.
وقتی در بدترین شرایط روحی و عصبی هم به وی مراجعه می‌شد پس از ملاقاتی چند دقیقه‌ای بر اثر رفتار بزرگ‌منشانه و همدلی‌اش، آرامش بر آدمی حکمفرما می‌شد که گویی اصلاً مسئله و دغدغه‌ای وجود نداشته است و چه بسیار اندک و انگشت شمارند اینگونه مدیران در عرصه مدیریت کشور.
تاسیس موزه موسیقی و تلاش‌های شبانه روزی برای حفظ و توسعه این نهاد ارزشمند آن‌هم در عصری که جان ناتوان و رنجور موسیقی آماج بزرگترین جفاها و کم لطفی هاست، از بزرگترین خدمات این مدیر دلسوز هنر کشور بود که امیدواریم پس از وی این سرمایه ارزشمند فرهنگ و هنر کشور به نابودی کشیده نشود.
علی مرادخانی ایفای نقش به عنوان یک برادر بزرگ‌تر را بسیار خوب می‌دانست و مشورت‌ها، راهنمایی‌ها و توصیه‌هایش بسیار راهگشا بود. ما هم در جشنواره موسیقی همایون خرّم و برگزاری نکوداشت‌های هنرمندان پیشکسوت بسیار از حمایت‌های معنوی و مشورتی ایشان بهره بردیم.
قطعاً نام و یاد علی مرادخانی همواره در یکی از ارزشمندترین نقاط جهان هستی که همان قلب هنرمندان است به یادگار خواهد ماند.
هرگز نمی‌رد آنکه دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریده عالم دوام ما
روحش شاد یادش گرامی.